به گزارش سلامت نیوز به نقل از verywellhealth، خوردن پیاز خام، چه در ساندویچ و چه در سالاد، ممکن است به کنترل قند خون کمک کند. برخی مطالعات کوچک نشان داده‌اند که پیاز به دلیل داشتن ترکیبات آنتی‌اکسیدانی می‌تواند حساسیت به انسولین را بهبود دهد و به حفظ تعادل قند خون کمک کند؛ بااین‌حال، شواهد علمی در این زمینه هنوز محدود است.

پیاز خام چگونه می‌تواند بر حساسیت به انسولین تأثیر بگذارد؟

انسولین هورمونی است که به انتقال قند خون به داخل سلول‌ها برای تأمین انرژی کمک می‌کند. حساسیت به انسولین نیز نشان می‌دهد که سلول‌های بدن تا چه اندازه به پیام این هورمون پاسخ می‌دهند.

دایان لیندسی آدلر، متخصص تغذیه و استادیار رشته کودکان در دانشکده پزشکی نیویورک، توضیح می‌دهد که وقتی سلول‌ها به انسولین پاسخ مناسبی نمی‌دهند، وضعیتی به نام مقاومت به انسولین ایجاد می‌شود که می‌تواند باعث افزایش قند خون شود.

چند مطالعه کوچک ارتباط میان مصرف پیاز و کنترل قند خون را بررسی کرده‌اند و نتایج امیدوارکننده‌ای به دست آورده‌اند؛ هرچند این یافته‌ها هنوز برای نتیجه‌گیری قطعی کافی نیستند.

در یک مطالعه قدیمی‌تر، افرادی که ۱۰۰ گرم پیاز قرمز خام مصرف کرده بودند، چهار ساعت بعد قند خون پایین‌تری داشتند. بااین‌حال، این پژوهش مشخص نکرد که آیا این اثر بیش از چند ساعت ادامه پیدا می‌کند یا حساسیت سلول‌های بدن به انسولین واقعاً افزایش می‌یابد.

در مطالعه دیگری، زنانی که به دلیل ابتلا به سرطان پستان شیمی‌درمانی می‌شدند، به مدت هشت هفته مقادیر متفاوتی پیاز زرد تازه مصرف کردند. زنانی که روزانه ۱۰۰ تا ۱۶۰ گرم پیاز می‌خوردند، در مقایسه با افرادی که روزانه ۳۰ تا ۴۰ گرم مصرف می‌کردند، شاخص‌های بهتری از نظر قند خون و مقاومت به انسولین داشتند.

بااین‌حال، نتایج این مطالعه ممکن است به جمعیت‌های دیگر تعمیم‌پذیر نباشد؛ زیرا شرکت‌کنندگان در شرایط درمانی خاصی قرار داشتند.

این پژوهش‌ها ثابت نمی‌کنند که پیاز خام راهی قابل‌اعتماد برای کنترل قند خون یا معکوس کردن مقاومت به انسولین است.

یکی از ترکیبات مورد توجه در پیاز، کوئرستین است؛ آنتی‌اکسیدانی که ممکن است با کاهش التهاب به بهبود عملکرد انسولین کمک کند. این ترکیب همچنین می‌تواند استرس اکسیداتیو را کاهش دهد؛ فرایندی که در آن آسیب ناشی از مولکول‌های واکنش‌پذیر به سلول‌ها وارد می‌شود و ممکن است عملکرد انسولین را مختل کند.

جنیفر بیری، متخصص تغذیه در مرکز بهبود سلامت اورلاندو، می‌گوید پژوهش‌های بیشتری در حال انجام است، اما تصور می‌شود کوئرستین بتواند جذب گلوکز توسط بدن را نیز بهبود دهد.

بااین‌حال، بخش زیادی از پژوهش‌های مربوط به کوئرستین در محیط آزمایشگاهی یا روی حیوانات انجام شده است، نه روی انسان‌ها. همچنین، بررسی اثر یک ترکیب به‌تنهایی لزوماً نشان نمی‌دهد که افزودن پیاز به وعده‌های غذایی چه تأثیری بر پاسخ قند خون خواهد داشت.

پیاز چگونه می‌تواند به سلامت روده و تنظیم قند خون کمک کند؟

بهبود پاسخ سلول‌ها به انسولین تنها یکی از عوامل مؤثر بر کنترل قند خون است. پیاز ممکن است از راه‌های دیگری نیز به این فرایند کمک کند.

این سبزی حاوی فیبرهای پری‌بیوتیک مانند اینولین است؛ ترکیباتی که به تغذیه باکتری‌های مفید روده کمک می‌کنند. به گفته لیندسی آدلر، حمایت از میکروبیوم سالم روده می‌تواند در حفظ سلامت متابولیک نقش داشته باشد و به تنظیم قند خون کمک کند.

بااین‌حال، پژوهشگران همچنان در حال بررسی این موضوع هستند که مصرف پیاز تا چه اندازه می‌تواند مستقیماً بر تنظیم قند خون تأثیر بگذارد.

ترکیبات گوگردی موجود در پیاز نیز از دیگر موادی هستند که ممکن است در مدیریت قند خون نقش داشته باشند. به گفته این متخصص، این ترکیبات احتمالاً می‌توانند به بدن در کنترل و کاهش قند خون کمک کنند؛ اما هنوز مشخص نیست برای مشاهده چنین اثری، مصرف چه مقدار پیاز ضروری است.

از سوی دیگر، پیاز در مقادیر معمول مصرفی کربوهیدرات نسبتاً کمی دارد. به همین دلیل، افزودن آن به غذا معمولاً احتمال افزایش ناگهانی قند خون را به میزان قابل‌توجهی بالا نمی‌برد.

مصرف پیاز برای درمان مقاومت به انسولین کافی است؟

پیاز خام یا پخته می‌تواند بخشی مغذی از یک رژیم غذایی متعادل باشد، اما به گفته لیندسی آدلر، نباید آن را درمانی برای قند خون بالا در نظر گرفت.

همچنین، هنوز مقدار مشخص و اثبات‌شده‌ای از پیاز که بتواند حساسیت به انسولین را بهبود دهد، تعیین نشده است. بنابراین، افرادی که مقاومت به انسولین یا دیابت دارند، باید همچنان برنامه غذایی و درمانی توصیه‌شده از سوی پزشک را دنبال کنند.

مصرف پیاز در برخی افراد ممکن است باعث ناراحتی‌های گوارشی شود. پیاز حاوی کربوهیدرات‌های قابل‌تخمیر موسوم به FODMAP است که می‌توانند به‌ویژه در افراد مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر، موجب نفخ و تولید گاز شوند.

مهم است که افراد بر الگوی غذایی متعادلی تمرکز کنند که بتوانند در بلندمدت به آن پایبند بمانند و در کنار آن، مراقبت‌های درمانی موردنیاز خود را ادامه دهند.